امروزه ما سه نسخه مشهور و متفاوت را از تورات می بینیم که نسخه های دیگر، از این سه نسخه اصلی منشعب و چاپ و منتشر می شوند:

1. نسخه عبری: این نسخه نزد یهودیان و نیز بیشتر دانشمندان پروتستان معتبر به حساب می آید. این نسخه تورات از نسخه ماسوری و ترجمه های آن گرفته شده است.
2. نسخه یونانی: این نسخه نزد مسیحیان کاتولیک و ارتدوکس معتبر شناخته می شود. نسخه یونانی تورات از همان سبعینیه معروف و ترجمه آن گرفته شده است.
3. نسخه سامری: فقط یهودیان و آن هم یهودیان سامری این نسخه را معتبر می دانند.

اکنون اگر شما این سه نسخه اصلی را با یکدیگر مقایسه کنید ، می بینید که اختلاف ها و تفاوت هایی اساسی و فاحش با یکدیگر دارند که از باب نمونه به مواردی از آن اشاره می کنم :

الف: اختلاف در تعداد اسفار: تعداد کتاب ها و سفر های این سه نسخه با هم متفاوتند.

نسخه عبری: سی و نه سفر دارد و اسفار بیشتری که برای این نسخه ذکر شده است را مقدس نمی دانند.

نسخه یونانی: از نسخه عبری هفت سفر بیشتر دارد و کاتولیک ها و ارتدوکس ها این هفت سفر اضافه را مقدس و قانونی به حساب می اورند.

نسخه سامری: این نسخه فقط اسفار پنجگانه تورات را شامل می شود و بس. گاهی هم سفر یوشع را در زمره آن به شمار می آورند اما غیر از این شش سفر ،  هیچ سفر یا کتاب دیگری از تورات را نه مقدس می دانند و نه معتبر.

جالب آن که با وجود اختلاف فاحشی که بدان اشاره کردیم ، همگی می پندارند همه این موارد از جانب خداوند آمده است . همه این ها عین حقیقت است و غیر از آن باطل است و نادرست. به نظر شما آیا این نمی تواند قرینه‌ای بر تحریف به زیاده یا تحریف به نقصان تورات باشد؟

ب: اختلاف محتوایی بین اسفار مشترک از نسخه های سه گانه فوق:

گذشته از تفاوت های اساسی که این نسخه ها در تعداد اسفار با یکدیگر دارند ، حتی در سفر های مشترک نیز با هم مختلف و متناقضند.

به عنوان مثال اگر نگاهی به تاریخ تولد نسل‌ آدم علیه السلام تا زمان حضرت نوح بیندازیم می بینیم که طول عمر افرادی که در این دوره ها از آنان نام برده می شود ،  بسیار متفاوت است. به جدول زیر توجه کنید:

آیا این اختلاف عمیق نمی تواند ما را نسبت به مصون بودن کتاب مقدس از تحریف دچار تردید نماید؟

به مثال هایی دیگر از همین اختلاف نسخه ها توجه کنید:

اختلاف زمان از طوفان نوح تا تولد ابراهیم علیه السلام :

در نسخه عبری ۲۹۲ سال

در نسخه یونانی ۱۰۷۲ سال

در نسخه سامری ۹۴۲ سال

اختلاف مدت از زمان آفرینش آدم تا تولد عیسای مسیح علیه السلام

در نسخه عبری ۴۰۰۴ سال

در نسخه یونانی ۵۸۷۲ سال

در نسخه سامری ۴۷۰۰ سال

نام کوهی که موسی توصیه کرد روی آن هیکل را بنا کنند:

در نسخه عبری: کوه عیبال ، کوه لعن ، کوه خشک و عاری از برکت .

در نسخه سامری : کوه جرزیم ، کوه با برکت و پر از آب .

در نسخه یونانی : کوه عیبال ، کوه برکت و همان کوهی که قربانگاه خداوند بر آن بنا شده است. (تثنیه ۲۷ : ۴)

ده فرمان:

در نسخه عبری و یونانی ده فرمان است

اما در نسخه سامری یازده فرمان

آمار بنی اسرائیل و فرزندانش هنگام ورود به سرزمین مصر:

در نسخه سامری : ۷۵

در نسخه یونانی : ۷۰

روز قیامت:

در عبری و یونانی اصلا هیچ ذکری از قیامت به میان نیامده است.

در نسخه سامری موسی علیه السلام صراحتا از قیامت سخن می گوید.

مطالب مشابه

• اکتبر 18, 2009 -- معرفي واژه نامه ها و ترجمه‌هاي معتبر كتاب مقدس (5)
• فوریه 25, 2009 -- تصویر پیامبران در قرآن و کتاب مقدس (27)
• می 13, 2010 -- معرفي و دانلود 6 كتاب مفيد براي پژوهشگران اديان و مسيحيت (2)
• آوریل 15, 2010 -- تورات (تؤرات): תּוֹרָה يا اسفار پنجگانه (1)
• نوامبر 2, 2009 -- تفاوت هاي اديان شرق آسيا با اديان آسماني (3) (0)
• آگوست 8, 2009 -- آشنايي با كتاب مقدس (6)
• آگوست 4, 2009 -- نرم افزارهاي پژوهش در كتاب مقدس (15)
• جولای 29, 2009 -- دلایل تحریف کتاب مقدس (4): آدرس‌هاي بدون مرجع (2)
• جولای 27, 2009 -- دلايل تحريف كتاب مقدس (2) : اسفار بي نام و نشان (3)
• جولای 27, 2009 -- دلايل تحريف كتاب مقدس (1): گم‌شده‌هاي عهد قديم (5)

قرار شد بعدها که خوب براندازش کرد ، نظرش را به من بگوید. اگر گفت من هم اینجا می نویسم. در همین سایت و همین پست.

دوست داشتی به تو هم هدیه بدهم؟ من هم دوست دارم. مخلص محبت های شما عزیز دلم هم هستم. ولی نمی دانم کجایی یا اصلا می پسندی یا نه. به هر حال متن آن را تقدیمت می کنم.

خواستم برایت تایپ کنم اما وقتی که جستجو کردم ، دیدم که در شبکه موجود است . بالاخره این هم نوعی خوش شانسی است. فعلا متن را در سایت می گذارم تا بخوانی و لذت ببری. چه مسلمان چه مسیحی اگر نخوانی ضرر می کنی:

لیلت عزیزم!

سلام، کریسمس مبارک، سالهایت چون شاخه های کاج سبز، روزهایت چون چراغ های روی شاخه رنگی باد!

نمی دانم چندمین کریسمس است که برایت نامه می نویسم؛ نامه هایی که به تو نمی رسند؛نامه هایی که تا ژانویه ی بعد روی میزم می مانند.

لیلت!شاید
اسم و شماره من، در دفتر تلفن تو خط خورده باشد؛ ولی من هنوز هر کریسمس به
حرفهای تو فکر می کنم. به آن شب میهمانی زیر سایه ی بید حیاطتان! یادت
هست؟ نشستیم کف حیاط.

زانوهایمان
در حلقه ی دست ها. تکیه دادیم به دیوار کوتاه پشت سر و گذاشتیم موهای بید
دور و برمان برقصند. گفتی:« بیا عشق هایمان را روی یک سفره بریزیم. بعد هر
دو باهم لقمه برداریم؛بدون اینکه فکر کنیم این لقمه را توآورده ای یا من.»
گفتم:«قبول!»

تو
شروع کردی. با شوق، با اشک، با التهاب از عشق گفتی. از مسیح خودت!آن
«مهربان ناصری»،تمام روح هجده سالگی ات را تسخیر کرده بود. همچنان که«او»
مرا! من خیره در سایه ی وهم انگیز رقص شاخه ها، تمام سهم تو را ازعشق
خوردم. بی آنکه سهم خودم را در سفره برای تو بگذارم. بی آنکه حرفی از او
بزنم. گفتی:«پس، بگو!»نتوانستم و نگفتم. تو قهر کردی. گرسنه رفتی. من
همانجا نشستم. گریستم، تاصبح!

لیلت!
من سالهاست به نیمه ی نا تمام آن میهمانی فکر می کنم. من سالهاست که دلم
می خواهد آن حرف ها را تمام کنم؛ ولی باز می ترسم. درست همانطور که آن شب
ترسیدم. اعتراف می کنم که ترسیده بودم.

عزیز،
مسیح تو در دسترس بود؛ باور کردنی؛ نزدیک. می شد به او دست کشید،لمسش کرد؛
ولی مسیح من نبود! کسی اگر خار در چشم هایش باشد و استخوان در گلویش، لمس
کردنش آسان نیست؛ هست؟

مسیح
من پیغمبری بود که با معجزه هم می شد باورش کرد. چیزی اگر می گفتم تو فکر
می کردی تخیل شاعرانه ی من است و او خیال نبود. به نشانی های پایان نامه
نگاه کن! به کتاب هایی که اسم بردم و باور کن که او شاعرانه تر از تخیل من
است.

لیلت!
من امشب برای اینکه باز تو را نزدیک حس کنم تمام انجیل را ورق زدم کلمه به
کلمه مسیحت را نفس کشیدم؛بعد انجیل را بستم. خواستم بخوابم؛ نشد. بالشم
آهسته خیس شد. مسیح سخت گیر من این سو ایستاده بود، مسیح سهل گیر تو آن
سو! و من لابه لای تصویر دو مرد می گریستم:

حواریان نشسته بودند. مسیحت آب آورد. پای همه را شست. با مهربانی و لطفی که تنها از پسر مریم برمی آمد.

چه
دوست داشتنی است لیلت این مرد! آدم دلش می خواهد بپرد دستش را ببوسد. کاش
من پتروس او بودم…لوقای او…شمعون او…حواری او…ولی نیستم. من
یوحنای مسیحی هستم که پای حواری نمی شوید…که دست او می برد.

مرد
را به جرمی آوردند. چشمش به مولا افتاد. از دوستان بود. از آن ها که هر
روز دامن عبایش را می بوئیدند. جرم، جرم است. شمشیر را بالا برد. دست بر
زمین افتاد؛خون چکان. مرد آن را با دست دیگرش برداشت.

«ابن
الکواء» دشمنی است در انتظار فرصت. جلو می آید. با نگاهی پر از رحم، پر از
دلسوزی می پرسد:«دستت را که برید، مرد؟» مرد که دست خون چکان خودش را با
خویش به خانه می برد، بریده بریده در میان گریه می گوید:«دستم را شجاع مکی
برید، با وفایی بزرگوار…»

دستت را بریده؛ تو باز به این نام ها او را می خوانی؟

چرا نخوانم؟چرا نگویم شجاع مکی؟چرا نگویم بزرگوار با وفا؟

ابن الکواء! عشق او با گوشت و خونم آمیخته است.

من
یوحنای مسیحی هستم که دست را می برد،دل ار می برد. من به شمشیرش بوسه می
زنم حتی اگر لبه اش زبانم را ببرد؛ولی انصافا لیلت! این مرد آیا باورکردنی
است؟ از این حرف های عجیب آیا می شد آن شب برای جان گرسنه ی تو لقمه ای
گرفت؟

من
آن شب از این که چشم های تو انکارم کنند ترسیدم. دیدن انکار در چشم های
دوست زخم بدی است؛ نیست؟مسیح من سخت گیرتر از آن بود که تو حتی باورش کنی.
گیرم که تو از لرزش صادقانه ی صدای من او را باور می کردی، بعد می شد آیا
هیچ جور جواب داد؟

تو
اگر نه با لب، با چشم حتما می پرسیدی چطور می شود عاشق تیغی بود که برای
بریدن دستت بالا رفته است؟ و من چه بی جواب بودم آن شب و چه عاشق!

و امشب بین تصویر دو مرد چه سرگردانم:

مجسمه
در دست های مسیح تو بود؛ مجسمه ی کبوتری گلی. در او دمید. کبوتر جان گرفت.
پرواز کرد. همه ایمان آوردند. درست همانطور که یک معجزه باید باشد. پرواز
دادن یک مجسمه! آه! چقدر آدم دلش می خواهد به این پیامبر ایمان بیاورد.

همام
آمد. آدم گلی. گفت:«حرف!» گفت:«تشنه ام!» مسیح من گفت:«برو خوب باش!خدا با
خوبان است.» همام گفت:«نه!من تشنه ام،خوبان کی اند؟چطورند؟»

مسیح
من می توانست بگوید:«مومن اند،نماز می خوانند،روزه، صدقه، خمس و…» مثل
همه ی آنچه پیامبران تاریخ گفته اند؛ ولی نگفت، او که مثل همه نبود.

گفت:«دنیا آن ها را می خواهد، نمی خواهندش! اسیرشان می کند، جانشان را می دهند تا آزاد شوند.»

گفت:«اگر اجلی که خدا خواسته نبود، لحظه ای جانشان در کالبد نمی ماند؛ پر می کشید»

گفت:«خوف
مانند چوبی که می تراشد آن ها را می تراشد مردم می بینندشان. می گویند آن
ها بیمارند و بیمار نیستند. می گویند دیوانه اند و آن ها دیوانه ی چیز
بزرگی هستند.»

و باز گفت و گفت و گفت. همام چون صاعقه زده ای بیهوش شد.

خشک شد!

مجسمه شد!

… و مرد!

دم مسیح تو، کبوتر گلی را جان داد. دم مسیح من، جان آدم گلی را گلی را گرفت. چه شباهتی!

از من نپرس چرا او با انسان چنین می کند؟از من نپرس چرا او معلم تکلیف های سخت، امتحان
های شاق و جریمه های بزرگ است؟ دست روی دلم نگذار. دلم زخم است. زخم
تنهایی شاگردی که زیر نگاه غضبناک معلم سختگیرش، عاشقانه از شوق می لرزد.

او
پنهانی ترین لایه ها را هم زلال می خواهد. او کوچکی روحم را جریمه می کند،
حتی اگر هزار رکعت نماز همراه آورده باشم. وقتی عیسای انجیل متی نصیحتم می
کند، کودک می شوم. همه چیز ساده و کودکانه می شود. مهربانانه باید همه را
دوست بدارم. با یک اعتراف از گناهانم پاک می شوم؛ شاد می شوم. می توانم از
شادی برقصم.

روبروی
کتاب خطبه های او، ناگهان بزرگ می شوم.او ناگهان تمام شادی های حقیر
کودکانه را می گیرد. همه ی سختی های شگرف، رنج های ژرف و اندوه های سترگ
را در کوله ام می ریزد. من باید از غم خلخالی که در دوردست ها از پای زنی
کشیده اند، بمیرم. چون مرا بزرگ می خواهد.

به
جای شادی های کودکانه باید لذت بهجت های عمیق را بچشم. باید دیوانه ی امر
عظیمی باشم. باید جانم را بدهم تا دنیا اسیرم نکند. باید…می دانم او؟ او
همان امانتی نیست که کوه ها نکشیدند؟

لیلت! حرف هایم تمام شد. تنها یک راز تلخ مانده است که اگر نگویم باز آن میهمانی نا تمام می ماند.

مسیح
ما هم مصلوب شد! کاش می شد این جمله را همین طور مجهول گذاشت و برایش
فاعلی پیدا نکرد؛ اما نمی شود! ما مسیحمان را خودمان مصلوب کردیم. با دست
ها و دل های خودمان، باورت می شود؟

لیلت!
باورت می شود؟ من نمی دانم یوحنای او هستم یا یهودای او؟ اقلا تو می دانی
که اگر روز مرگ عیسی بودی، پتروس بودی، در دیری دور سر به دیوار گذاشته می
گریستی و این تنها یهودا بود که کنار صلیب ایستاده بود و نگاه می کرد.

ولی
من نمی دانم؛ چون همه بودند. یهودا و یوحنا دست در دست. «محبین غال و
مبغضین قال» شانه در شانه. آنها که تا مرزهای پرستش دوستش می داشتند و
آنها که خونش را تشنه بودند. همه بودیم. صف در صف ایستادیم و نگاه کردیم.

چوب
صلیبش را از مرغوب ترین چوب تراشیدیم. از بهترین ها! براق ترین چوبی که
درختی داشت؛ چون ما دوستش داشتیم، عاشقش بودیم. سکویی از بهترین سنگ برای
بالا رفتنش ساختیم. خانقاهی از بهترین نما! نمی توانستم بگویم او را چطور
آوردیم، اگر خودش در خطبه ای توصیف نکرده بود. او را چون شتری سرکش کشیدیم
تا بالای سکو! دوستش داشتیم. می خواستیم بالا باشد.

نتوانستیم
او را بالا ببریم. قهرمان خندق و خیبر بود. هیزم آوردیم. آتش به پا کردیم.
از آتش نه، از آنها که در آتش می سوختند ترسید. قدم برداشت. از سکویمان
بالا رفت.هلهله کردیم:«سیاست نمی داند!».

صلیب
آماده بود. او بر سکو بود. پیراهنی از پشم بر تن داشت؛ ردایی. بند شمشیر و
نعلینش از لیف خرما بود. پیشانی اش چون زانوی شتر پینه داشت. آن بالا
ایستاد؛ روبرویمان؛ چشم در چشم: «مردم، من پندهای همه ی پیامبران را به
شما رساندم. آنچه را باید گفت، گفتم. با تازیانه ام ادبتان کردم؛اما پند
نگرفتید. هر جور که خواستم به پیشتان برانم، پیش نرفتید. به هم نپیوستید.
شما را به خدا! آیا در انتظار پیشوایی غیر از من هستید که راهتان را هموار
کند و شما را به حق برساند؟» و ما در انتظار پیشوایی غیر از او نبودیم و
فقط او را می خواستیم، او را. بیش از این که باید می خواستیمش! در چشم
هایش خنجری بود که وجدانمان را تیغ می زد. چشم از او گرفتیم. به زمین خیره
شدیم؛ به خاک. مثل همیشه به خاک!

شمشیرش
را از کمرش باز کردیم، گفتیم:«حکمیت» نه این که فکر کنی شمشیر او بر زمین
افتاد، نه! ما مردم مقدسی هستیم. آن را روی دست گرفتیم. دادیم مرصع نشان
کنند. نگین بزنند تا به دیوار بزنیم. ببوسیم؛ متبرک شویم.

صلیب
آماده بود. او بی ردا، بی شمشیر ایستاده بود. هلهله کردیم:«بجنگ!» او به
جای خالی شمشیرش خیره ماند. زمزمه کردیم:«می ترسد، جنگ نمی داند.»
گفت:«برادران من که خونشان در صفین ریخته شد زیانی نکردند؛ چون چنین روزی
را ندیدند تا جام های غصه را سر بکشند و از آب گل آلود اینگونه زندگی
بنوشند».

ما هنوز چشممان به خاک بود. سر خم کرده بودیم تا نگاهمان در هم نیامیزد. او آن بالا بود؛ بی ردا، بی شمشیر.

لیلت!
اگر این جمله را کتاب تاریخ ننوشته بود، من غلط می کردم که بنویسم. ناگهان
دست بر محاسن خود زد. های های گریست:«کجا رفتند برادران من که در راه حق
جان سپردند؟ کجاست عمار؟ کجاست ابن تیهان؟ کجاست ذوالشهادتین؟ کجایند آدم
های مثل آنها که بر عزم هایشان استوار بمانند؟».

ما
بودیم و آنها نبودند. ما بودیم و حواریون او نبودند. عمار نبود؛ ابن تیهان
نبود؛ مالک نبود. همه را پیش از او کشته بودیم. نه اینکه فکر کنی می
خواستیم خیانت کنیم، نه! تنهایی او را مقدس تر می کرد و ما مردم مقدسی
بودیم. بعد چشم از چشم هایمان گرفت. نفس راحتی کشیدیم. سر بلند کردیم. فکر
نکن سرش را خم کرد. نه، بالا را نگاه می کرد. دعا می خواند، ما همه گریه
کردیم.

می
دانی لیلت! ما دعا خواندنش را دوست داشتیم. کاش فقط دعا می خواند. کاش چشم
هایش خنجر نداشت. کاش ملامت نمی کرد. کلمه به کلمه دعایش را حفظ کردیم تا
هر هفته، هر ماه بخوانیم. باور کن ما مردم مومنی هستیم.

صلیب
آماده بود. او آماده بود. ما به تماشا ایستاده بودیم. دست هایش را گشود تا
برای آخرین بار به آغوشش بخواندمان:«چیزی بپرسید پیش از اینکه از دستم
بدهید».

فکر
نکن دلمان نمی خواست به آغوشش برویم. می خواستیم؛ ولی آنجا، در آغوش او،
بوی عجیبی می آمد که بوی خاک نبود. ما بی بوی خاک نفسمان بند می آید. لیلت
ما مجبور بودیم. می فهمی؟ مجبور بودیم.

آغوش
او هنوز باز بود. آن بوی عجیب می آمد. ما همه کبود شده بودیم. خاک می
خواستیم حالمان را نمی فهمیدیم. سه دسته شدیم:«قاسطین ،مارقین ، ناکثین»
سه میخ!

ناکثین
دست هایش را به صلیب کوبیدند. خون فواره زد. از دلش یا دست، نمی دانم.
درست نمی دیدم. تقصیر خودش بود. چرا هر وقت ما را می دید آغوش می گشود. ما
دوست داشتیم تصویر او را همان طور روی آغوش باز برای خودمان ثابت نگه
داریم. برای همین میخ ها را زدیم. مصلوبش کردیم. او را دوست می داشتیم.

آخ،
فکر نکنی مردم حق ناشناسی هستیم. همان لحظه که با یک دست میخ سوم را می
زدیم، با دست دیگر از او تصویر می کشیدیم؛ شمایلی طلایی. همه بر گردن
هایمان آویختیم تا هر روز به لب بگذاریم. ببوسیم شمایلش را، نامش را… .

تمام
شد. همه چیز تمام شد. او مصلوب بود. ما همهمه کردیم:«الله مولانا علی».
لیلت! نامه ای که باز روی میزم تا ژانویه ی بعد می ماند تمام شد. کاغذ خیس
خیس است. راستی باز هم بگویم:«کریسمس مبارک!»

منبع : خدا خانه دارد ،  فاطمه شهیدی .

حامیان این مقاله : کانون گفتمان دینی

مطالب مشابه

• ژوئن 21, 2010 -- سوآستيكا ، يا صليب شكسته ، نمادي عالم گير (1)
• ژانویه 19, 2010 -- آشنايي با فرقه راه جهاني – The Way International (3)
• دسامبر 28, 2009 -- بيشتر مسيحيان انگليس ،‌ كريسمس را قبول ندارند (1)
• جولای 29, 2009 -- اگر افغانستان مسيحي نشد، آن را بسوزانيد (46)
• جولای 16, 2009 -- معرفي 550 منبع مختلف در مسيحيت شناسي (5)
• ژوئن 28, 2009 -- تاليفات دانشمندان و نويسندگان اسلامي در نقد مسيحيت (4)
• آوریل 8, 2009 -- كدام دستش به شمشير آشناتر است؟ (1)

الگو … الگو … الگو … واژه‌ای که آشنای من و شماست. الگو و اسوه نیک شما ،‌پیامبر خدا: ولکم فی رسول الله اسوة حسنة. و همه پیامبران الهی الگوی بشریتند. چرا این‌گونه نباشد در حالی که باید پیام خداوند مهربان را به من و شما برسانند. الگو اگر یک خال بر پیشانیش باشد، الگو پذیر همه وجودش بر خال خواهد نشست.

پیامبران و اسوگان عالم باید آراسته باشند و نیز پیراسته از هر عیبی تا بتوان به تمام ابعاد وجودی‌شان اعتماد نمود و از ایشان پیروی کرد. قرآن کریم درباره پیامبران می‌فرماید: آنان کسانی هستند که خداوند، آن‌ها را هدایت نموده است پس تو نیز از آن‌ها تبعیت نما. [انعام : ۹۰]؛

پس اگر پیامبران چنیند که هدایت یافته و ره‌نما هستند ، از گناه نیز دورند و وجودشان سرشار از نیکی است. اگر فرستادگان خدا و اسوگان پاک‌سیرت نباشند ، به جای راه‌نمایی ، بی‌راهه می‌نمایند و وای از آن ‌که فرستادگان خود آلوده به گناه باشند و سر از فرمان خدای خویش بپیچند. فرستادگان الهی رهبران جامعه بشری به سوی خدایند و اگر اینان جامعه را نه به سمت خدا و بلکه به آن سوترک راه‌بری کنند ،‌ چگونه می‌توان بدان‌ها اعتماد نمود.

کتاب خدا را باز کن. فرقی نمی کند قرآن یا کتاب مقدس را. هدف مقایسه است. وقتی که قرآن را می‌گشایی و قصه‌های پیامبرانش را می‌خوانی ، شخصیت‌هایی راه‌بر را می‌یابی ستودنی که باید قصه‌هایشان را به جان نوشید و گام در جای گامشان نهاد. اما وقتی همین قصه‌ها را در کتاب مقدس (عهدین) ، برمی‌رسی ، می‌بینی که تفاوت‌ها بسیار است. در مقابل قصه‌های واقعی و هدایت‌بخش و پالوده قرآن، قصه‌هایی سرگرم کننده و گاه آلوده در چشمانتان می‌نشیند که از شگفتی‌ انگشت به دندان می‌گزید.

در قرآن کریم، خداوند آدم را از بهشت می‌راند؛ چون ترک أولی می‌کند [طه : ۱۱۷]؛

اما در کتاب مقدس، آدم به زمین فروافکنده می‌شود، چون از درخت معرفت نیک و بد خورده است؛ چرا که خداوند نمی‌خواست، انسان به نیک و بد آگاه شود؟ (پیدایش۳ : ۱-۲۴).

در قرآن کریم، ابراهیم علیه‌السلام در مناظره‌ای شجاعانه با حاکم مصر، او را به خداوند دعوت می‌کند:

آیا از [حالِ‏] آن کس که چون خدا به او پادشاهی داده بود [و بدان می‏نازید، و] با ابراهیم درباره پروردگارش محاجّه [می‏] کرد، خبر نیافتی؟ آن گاه که ابراهیم گفت: «پروردگار من همان کسی است که زنده می‏کند و می‏میراند.» گفت: «من [هم‏] زنده می‏کنم و [هم‏] می‏میرانم. ابراهیم گفت: «خدا [ی من‏] خورشید را از خاور برمی‏آورد، تو آن را از باختر برآور. » پس آن کس که کفر ورزیده بود، مبهوت ماند. و خداوند قوم ستمکار را هدایت نمی‏کند. [بقره : ۲۵۸]؛

اما در کتاب مقدس، از این شجاعت خبری نیست و برعکس ابراهیم از ترس جانش، زن خود را به همان حاکم مصر پیشکش می‌کند، به طوری که بعداً، حتی حاکم مزبور هم، ابراهیم را برای این کار، ملامت می‌کند. (پیدایش ۱۲ : ۱۰-۲۰).

در قرآن کریم، خداوند با ابراهیم عهد می‌بندد و او را پیشوا قرار می‌دهد، اما وقتی ابراهیم آن را برای تمام فرزندانش تقاضا می‌کند، خداوند می‌گوید: عهد من به فرزندی که ستمگر باشد، نمی‌رسد ؛ لذا عهد خدا شامل تمام فرزندان ابراهیم نمی‌شود:

… [خدا به ابراهیم] فرمود: من تو را پیشوای مردم قرار دادم. [ابراهیم‏] پرسید: از دودمانم [چطور]؟ فرمود: پیمان من به بیدادگران نمی‏رسد. [بقرة : ۱۲۴]؛

اما در کتاب مقدس، خدا در عهد خود با ابراهیم، او را پدر امت‌ها معرفی کرده که پادشاهان از وی به وجود می آیند و می‌گوید: این عهد با فرزندان او نیز به صورت دائمی است و تمام فرزندان ابراهیم را شامل می شود، چه ستمگر باشند، چه نباشند. (پیدایش ۱۷ : ۴-۱۱).

قرآن کریم در قصه لوط می‌گوید:

به لوط حکم و دانش دادیم … و همانا لوط از پیامبران بود. [أنبیاء : ۷۴] و [صافات : ۱۳۳].

و نیز می‌فرماید :

لوط در زمره کسانی است که خدا هدایتشان نموده، پس به روش آنها اقتدا کن… [انعام :۹۰]؛

اما بر اساس کتاب مقدس، حضرت لوط علیه‌السلام شراب نوشیده، سپس در حال مستی با دخترانش زنا کرد. دختران نیز از این زنا حامله شده و هر کدام پسری به دنیا آوردند که نسب بعضی از أنبیا به آنان می‌رسد؛ مانند داوود، سلیمان و عیسی علیهم‌السلام (پیدایش ۱۹ : ۳۱-۳۸)؛ حال آن که به حکم خود کتاب مقدس، افراد حاصل از زنا داخل جماعت خداوند نشوند حتی تا پشت دهم!(تثنیه ۲۳ : ۲).

قرآن کریم در قصه داوود می‌فرماید:

ما سلیمان را به داوود بخشیدیم؛ چه بنده خوبی! زیرا همواره به سوی خدا باز می‌گشت (و به یاد خدا بود). [صـ : ۳۰]؛

اما کتاب مقدس در قصه‌ی داوود می‌گوید: داوود علیه‌السلام با زن اوریا زنا کرد. آن زن حامله ‌شد. حضرت داوود نیز شوهر آن زن را به کام مرگ فرستاد و .. سلیمان علیه‌السلام از این زن متولد ‌شد. (سموئیل دوم ۱۱: ۲-۲۷ و ۱۲: ۹-۱۲).

در قرآن کریم، هارون یار و یاور موسی است و پیوسته به موسی برای هدایت مردم به سوی خدا، کمک می‌کند:

و به یقین [ما] به موسی کتاب [آسمانی‏] عطا کردیم، و برادرش هارون را همراه او دستیار [ش‏] گردانیدیم. [فرقان : ۳۵]؛

اما در قصه موسی در کتاب مقدس، هارون گوساله می‌سازد و خود با بنی اسرائیل گوساله‌پرست می‌شود. (خروج ۳۲ : ۱-۹).

در قصه سلیمان علیه‌السلام، قرآن می‌فرماید:

سلیمان کافر نشد، بلکه شیاطین کفر ورزیدند. [بقره : ۱۰۲]؛

همچنین قرآن سلیمان را بنده‌ای مومن معرفی می کند:

و به راستی به داوود و سلیمان دانشی عطا کردیم، و آن دو گفتند: ستایش خدایی را که ما را بر بسیاری از بندگانِ باایمانش برتری داده است. [نمل : ۱۵]؛

اما کتاب مقدس در قصه‌ی خود، درباره سلیمان می‌گوید: زنان سلیمان، در آخر عمر او، دلش را از خدا برگرداندند و او بت‌پرست گردید. لذا خشم خداوند بر سلیمان بر افروخته شد و آنچه را خداوند به او امر فرموده بود، به جا نیاورد. (اول پادشاهان ۱۱ : ۱-۱۳).

بر اساس قرآن در قصه‌ی سلیمان، سلیمان فقط خدا را در نظر دارد و به امور دنیایی فریفته نمی‌شود:

و چون [فرستاده‏] نزد سلیمان آمد، [سلیمان‏] گفت: آیا مرا به مالی کمک می‏دهید؟ آنچه خدا به من عطا کرده، بهتر است از آنچه به شما داده‏است. [نه،] بلکه شما به ارمغان خود شادمانی می‏نمایید. [نمل : ۳۶]؛

اما در کتاب مقدس، سلیمان به شدت شیفته و فریفته زن، طلا و سایر امور دنیایی می شود. (اول پادشاهان ۱۰ : ۱۵-۲۹ و ۱۱ : ۱-۳).

بر اساس قصه‌ی قرآن، زنان از سلیمان تأثیر می‌گیرند و با ارتباط با سلیمان به خداوند ایمان می‌آورند:

… [ملکه‏] گفت: پروردگارا، من به خود ستم کردم و [اینک‏] با سلیمان در برابر خدا، پروردگار جهانیان، تسلیم شدم. [نمل : ۴۴]؛

اما طبق روایت کتاب مقدس، سلیمان از زنان تأثیر می‌پذیرد و حتی در این راه ایمانش را از دست می‌دهد. (اول پادشاهان ۱۱ : ۲-۵).

در قرآن کریم، نوح به عنوان پیامبری به دور از هر آلایش معرفی می شود:

و به او(ابراهیم) اسحاق و یعقوب را بخشیدیم، و همه را به راه راست درآوردیم، و نوح را از پیش راه نمودیم، .. و این گونه، نیکوکاران را پاداش می‏دهیم. [أنعام : ۸۴ - ۹۰ و نیز ر.ک : صافات : ۸۰ و ۸۱ نساء : ۱۶۳ و آل عمران : ۳۳ -۳۵]؛

اما در قصه کتاب مقدس، نوح علیه‌السلام شراب نوشیده و از شدت مستی عریان شد و پسرانش ردایی را روی او افکندند، تا برهنگی پدر نمایان نباشد. (پیدایش ۹ : ۲۰-۲۵).

در قرآن کریم، أیوب به عنوان فردی شکیبا معرفی می‌شود:

… ما او را شکیبا یافتیم. چه نیکوبنده‏ای! به راستی او توبه‏کار بود. [صـ : ۴۴]؛

ولی در کتاب مقدس، أیوب پیوسته نفرین، گله و شکایت می کند و فردی بی‌صبر و ناشکیبا است. (أیوب۳ : ۱-۲۶).

باری، در این باره تفاوت‌ها فراوان است و روشنگر، که برخی را گفتیم و بقیه را همچون إسحق و یعقوب و مریم و عیسی مسیح و … علیهم السلام که در این مختصر نمی‌گنجد، را به خودتان وامی‌گذاریم. حال نسبت به آنچه گفتیم، شما خودتان قضاوت کنید.

کدام یک به کلام خدا نزدیک‌تر است و کدام به کلام بشر؟ کدام خوبی را می‌آموزند و کدام ، بد، آموزند.

مطالب مشابه

• آوریل 16, 2010 -- دانشمندي مسيحي كه به قرآن ايمان آورد (4)
• نوامبر 1, 2009 -- تاريخ مختصر بني‌اسراييل بر مبناي تورات (0)
• جولای 29, 2009 -- دلایل تحریف کتاب مقدس (4): آدرس‌هاي بدون مرجع (2)
• جولای 27, 2009 -- دلايل تحريف كتاب مقدس (3): تورات‌هاي متناقض (3)
• آوریل 30, 2010 -- نتيجه آموزه نسل كشي در كتاب مقدس (10)
• ژانویه 4, 2010 -- جيزِس يا عيسي؟ (7)
• دسامبر 19, 2009 -- اول سموئيل 13 : 1 در كشفيات قمران (4)
• دسامبر 11, 2009 -- تاملي در چالش انگيزترين آيه كتاب مقدس(اول سموئيل 13 : 1)- قسمت دوم (1)
• دسامبر 7, 2009 -- تاملي در چالش انگيزترين آيه كتاب مقدس(اول سموئيل 13 : 1)- قسمت اول (4)
• نوامبر 11, 2009 -- حضرت ساره از ديدگاه اسلام و مسيحيت، بانوي ايمان يا سمبل حسادت؟! (5)