عهد جدید بخش دوم کتاب مقدس را تشکیل مى دهد و بخش نخست این اثر، که کتاب دینى یهودیان است، از سوى مسیحیان عهد عتیق نام گرفته که شرح آن گذشت.
صفت جدید که به عهد تعلق گرفته، ناظر بر کلامى شمرده مى شود که در کتاب ارمیاى نبى، آمده است:
اما خداوند مى گوید این است عهدى که بعد از این ایام با خاندان اسرائیل خواهم بست. شریعت خود را در باطن ایشان خواهم نهاد و آن را بر دل ایشان خواهم نگاشت و من خداى ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود. (ارمیا ۳۱ / ۳۳)
نظام شریعت قدیم که بر سنگ حک شده بود، باید در نظام تازه اى کمال مى یافت که در آن شریعت در دل ها نگاشته شده است. احتمالاً کلامى که عیسى در شام آخر بر زبان راند و در آن از عهد جدید سخن به میان آورد (لوقا۲۰/۲۲) و نیز تفسیرى که پولس از رفع حجاب در مسیح ارائه کرد (۲کر: ۱۴/۳)، در کاربرد صفت جدید نقش داشته و در نهایت موجب تمایز عهد جدید از عهد عتیق گشته است. البته استعمال این صفت بدین معنى نیست که با تکوین عهد جدید، عهد عتیق ابطال مى گردد. برعکس، یکى از ویژگی هاى عهد جدید این است که معنى کامل خود را در پیوند با عهد عتیق مى یابد، همچنان که آگوستینوس قدیس[۱] نیز گفته است: «عهد جدید در عهد عتیق نهان است و عهد عتیق در عهد جدید عیان گشته است».
کتاب هاى عهد جدید: عهد جدید مشتمل بر چهار إنجیل ، اعمال رسولان، سیزده نامه منسوب به پولس، سه نامه منسوب به یوحنا، دو نامه منسوب به پطرس، یک نامه منسوب به یعقوب، یک نامه منسوب به یهودا، رساله به عبرانیان و مکاشفه است. عیسى در طول حیات، جز یک بار که با انگشت بر خاک نگاشت (یوحنا۶/۸)، نوشته اى از خویش باقى نگذاشت. عهد جدید تماما بعد از وفات حضرت مسیح (علیه السلام ) یعنی بعد از ۳۰ میلادی نوشته شده است.
إنجیل به معنای مژده یا بشارت[۲] می باشد , یعنی مژده به رسیدن پیمانی جدید با قوم . نوشتن اناجیل از حدود سال ۴۰ میلادی (نظر سنتی) یا سال ۶۰ میلادی (نظر علمی)، شروع شد و تا قرن دوم طول کشید. بسیاری می پندارند که مسیحیان عهد جدید را نوشته حضرت عیسی علیه السلام می دانند ، اما در واقع چنین نیست و مسیحیان خود نویسندگان اناجیل را متعدد و در برخی موارد مجهول می دانند .
شوراهای مسیحی World council از قرن چهارم شروع شد. علمای مسیح در شهر قسطنطنیه جمع شدند تا اختلافات را کنار بگذارند. این شوراها متعدد و آخرینش شورای واتیکان دو بود. مصوبات آخرین شورا مورد تأیید تمام مسیحیان حتی پروتستانها قرار گرفته است. در شورای نیقیه قانونهای ایمان، تثلیث، تعداد کتب مقدس (به نحو رسمی) مورد تأیید و تصویب قرار گرفت.
إنجیل هاى چهارگانه موجود که مورد تایید همان شورا است به شرح زندگانى و تعالیم مؤسس دین مسیحیت مى پردازد و هدف آنها برانگیختن ایمان مذهبى نزد خوانندگان است. در این نوشته ها زندگى مسیح از بدو ولادت تا صعود او به آسمان شرح داده شده و تعالیم دینى وى بیان گشته است. عمده ترین بخش هاى این چهار کتاب به دوران پیامبرى عیسى و وقایع آن اختصاص دارد و در آنها کلام ها و اعمال عیسى و معجزاتى که در طول این دوره از او به ظهور رسید، به تفصیل شرح داده شده است. دو انجیل متی و یوحنا[۳] را حواریون[۴] (شاگردان) حضرت نوشته اند به همین نام. لوقا و مرقس هم نام دو تن از کسانی است که تحت نفوذ شخصی به نام پولس[۵] بوده اند و دو إنجیل دیگر را نوشته اند. اناجیل ابتدا به زبان یونانی بوده اند، ولی در قرن ۲ و۳ میلادی به زبان های بسیار دیگری هم ترجمه شده اند . البته اناجیل دیگری هم نوشته شده بوده مثل إنجیل فیلیپ, توما، نیقود، لموس و .. ولی همان چهار إنجیل معروف رسمیت یافته است. در قرن اخیر إنجیلی به نام برنابا هم مشهور شده است که مسیحیان آن را مجعول مسلمین می دانند زیرا بشارت به ظهور پیامبر اسلام (ص) دارد .
سه إنجیل متى[۶]، مرقس[۷] و لوقا شباهت هاى زیادى با یکدیگر دارند و فصل به فصل و گاه آیه به آیه آنها با هم شبیه است؛ هرچند بعضاً در شرح جزئیات، اختلافاتى میان روایت هاى آنها مشاهده مى شود. از این روى، بر این سه اثر نام إنجیل هاى همنوا[۸] نهاده اند. اساس انجیلهای همنوا ، با تعالیم اسلام در زمینه حضرت عیسی تفاوت چندانی ندارد. در مقابل اناجیل همنوا ، انجیل یوحنا قرار دارد . إنجیل یوحنا از لحاظ ساختار متن با سه إنجیل دیگر تفاوت هایى دارد و در آن تعالیم و کلام هاى مسیح با سبک دیگرى ارائه شده است. به انجیل یوحنا[۹] انجیل الهیاتی یا لاهوتی نیز گفته می شود. مساله الوهیت حضرت عیسی فقط در همین انجیل مطرح شده است .
اعمال رسولان که نوشته لوقاى إنجیل نگار است، در اصل دنباله إنجیل سوم بوده است. لوقا در این اثر، با استفاده از منابعى که در اختیار داشته ، چگونگى انتشار پیام نجات عیسى را نشان داده و این کار را به ویژه با شرح اعمال پطرس[۱۰]، پولس و استفانوس انجام داده است. اما در پى آن نبوده که به دفاع از مسیحیت بپردازد و حقانیت آن را به عنوان میراث بر دین یهود بر کرسى بنشاند. درباره تاریخ مبادى کلیسا، به آنچه در این کتاب آورده اکتفا کرده است و از وقایعى همچون تأسیس کلیساى روم، کارهاى پطرس و پولس پس از آزاد شدنشان از زندان و تشکیل نخستین جماعت هاى مسیحى سخنى به میان نیاورده است. با این همه، اثر او حاوى اطلاعات موثقى براى درک مبادى تاریخ مسیحیت است. هدف او بیشتر ارائه گزارشى پرشور از وقایع آن دوران بوده تا از این طریق، موجبات دلگرمى مسیحیان آینده را فراهم سازد.
رساله هاى پولس مجموعه اى از سیزده نامه است که مبین آرا و عقاید او هستند، اما شرح دادن این آرا در چند سطر ممکن نیست و براى آگاهى از آنها ، باید به متن این نوشته ها مراجعه شود. بعضی از مسیحیان ( کاتولیک ها ) رسالت پولس را قبول ندارند زیرا وی حق خلافت حضرت عیسی را از پطرس غصب کرده و با نظریات او مخالفت ورزید، ولی متاسفانه مردم او را پذیرفتند . پروتستان ها این نامه ها را قبول دارند .
رساله به رومیان نامه اى است که پولس در تشریح اندیشه هاى الهیاتى خویش نگاشته است تا زمینه سفر او به روم و دیدار وى با مسیحیان آنجا را فراهم سازد. رساله اول به کرنتیان براى حل مشکلات کلیساى کرنت و پاسخ گفتن به پرسش هایى در خصوص ایمان و اعمال مسیحى نگاشته شده است. در رساله دوم به کرنتیان، پولس مى کوشد از خود در برابر اتهامات واعظان دروغینى که به کلیساى کرنت رخنه کرده بودند، دفاع کند. رساله به گالاتیان(غلاطیان) به مشکلاتى مى پردازد که میان یهودیان مسیحى شده و مشرکان به مسیحیت گرویده بروز کرده بود. در رساله به افسسیان، پولس از مشیت خدا سخن مى گوید و درباره فیض او در مسیح به تعمق مى پردازد. رساله به فیلیپیان نامه اى است که پولس براى قدردانى از محبت هاى مسیحیان فیلیپى نگاشته و در آن ایشان را به استوارى و فروتنى و همبستگى خوانده است. رساله به کولوسیان در رد تعالیم نادرستى است که معلمان دروغین در کلیساى کولوسى القا مى کردند. رساله هاى اول و دوم به تسالونیکیان براى پاسخ گفتن به پرسش هایى که در کلیساى تسالونیکى درباره بازگشت مسیح مطرح شده بود، نگاشته شده است. پولس در رساله اول به تیموتئوس، تیموتئوس را در راه خدمتش تشویق مى کند و در باب اداره کلیسا و اصلاح تعالیم نادرست راهنمایى هایى ارائه مى کند و در رساله دوم او را اندرز مى دهد و تشویق مى کند که در برابر سختى ها پایدارى ورزد و وظیفه خویش را در کار تعلیم ادامه دهد. در رساله به تیتوس، خصوصیات رهبران کلیسا را شرح مى دهد و در خصوص تعلیم مردم و کردار مسیحى رهنمودهایى ارائه مى کند. رساله به فیلمون نامه اى است که در آن پولس از فیلمون مى خواهد که برده خود اونسیموس را آزاد کند.
رساله به عبرانیان نوشته اى متفاوت در عهد جدید به شمار مى رود که در متن آن نام هیچ مؤلفى ذکر نشده است. این اثر گونه اى خطابه است که براى یهودیان یونانى زبان که به مسیحیت گرویده بودند یا براى مشرکان مسیحى شده، به نگارش درآمده است. مؤلف این نامه در پى آن نبوده که پاسخگوى مسائل خاص یک کلیسا باشد، بلکه بیشتر کوشیده است تا به شرح عواملى بپردازد که عهد جدید و عتیق را به یکدیگر پیوند مى دهد. او مؤکداً اظهار داشته که مسیح یگانه کاهن اعظم است و تاریخ عهدى را که میان خدا و انسان بسته شده، به کمال رسانده و نقطه مرکزى تاریخ بشریت است.
رسالات کاتولیک مشتمل بر هفت نامه است که متعلق به پولس نیستند. این نامه ها مخاطب مشخصى ندارند (البته به استثناى رساله هاى دوم و سوم یوحنا) و از این روى کاتولیک خوانده شده اند، چرا که لفظ کاتولیک به معنى عمومى یا کلى است. رساله یعقوب که برادر خداوند و رئیسِ یهودیانِ به مسیحیت گرویده بود، احتمالاً در اورشلیم و اندکى پیش از رساله پولس به رومیان نگاشته شده است. این نوشته که سیاق متن هاى آموزنده حکمت را دارد، از نظر پروتستان ها به منزله شرحى بر موعظه بر فراز کوه عیسى (مت : ۵ – ۷) به شمار مى آید و به ویژه به سبب نکوهش اغنیا و عنایت به فقیران جالب توجه است.
رساله اول پطرس براى دعوت مسیحیان روم به مقاومت در برابر آزارگرى نگاشته شده است. تاریخ این نامه معمولاً پیش از آزارگرى امپراتور روم دومیتیانوس[۱۱] در سال ۹۰ درنظر گرفته مى شود. این رساله که از جنبه هاى مختلف شبیه نامه هاى پولس است، اصالتى ویژه دارد و در آن اعتقادات اولیه اى که مثلاً در باب عیسى در مقام بنده بلاکش وجود داشت، ملاحظه مى شود.
رساله یهودا که احتمالاً نوشته برادر یعقوب است ، به نکوهش معلمان دروغین و ترغیب مؤمنان به حفظ ایمانشان مى پردازد. در این رساله از مجعولاتى همچون کتاب خنوخ نقل مى شود و از این رو تاریخ تألیف آن قبل از سال ۹۰ ، یعنى پیش از تثبیت قانون عهد عتیق در شوراى یمنیا، در نظر گرفته مى شود.
رساله دوم پطرس وابسته به رساله یهودا است، اما در آن نقل از مجعولات مشاهده نمى شود. نکته جالب توجه در این رساله آن است که تحول اندیشه ها را در باب ظهور آخر زمانى عیسى نشان مى دهد. این رساله باید پس از تدوین مجموعه نامه هاى پولس نگاشته شده باشد، زیرا در آیات ۱۵-۱۶ از باب سوم آن ، مؤلف در باره نامه هاى پولس نظر خود را اظهار مى دارد.
اپوکریفای عهد جدید : عهد جدید هم کتب آپوکریفایی داشته است حتی بیش از عهد قدیم ولی در همان قرون ۲ و۳ میلادی ، مسیحیان بر همین۲۷ کتاب عهد جدید به توافق نسبی رسیده اند .
إنجیل برنابا[۱۲] : یکی از اناجیل موجود، إنجیل برنابا است. برنابا از حواریونی است که نامش در عهد جدید آمده است. نام ایشان و این که إنجیل داشته در کتاب مقدس آمده است. مدتی إنجیل ایشان مفقود شد. بعدها انجیلی یافت شده بنا به قراینی آن را منتسب به ایشان می دانند. إنجیل برنابایی که یافت شده، حجیت مباحثهای ندارد و نباید آن را در مستندات خود بیاوریم ، هر چند آن را هم نمیتوان به ضرس قاطع رد کرد.
دانلود متن کامل مقاله : از اینجا .
پی نوشتها:
[۱] Saint Augustine، عالم بزرگ الهیات مسیحى که کتاب هاى اعترافات و مدینه الهى از او بر جاى مانده است.
[۲] Evanglion
[3] نام ایشان را به انگلیس جان و به عربی یوحنا و یحیی هم می گویند .
[۴] Apostle : حواری.
[۵] پولس رسول ، یکی از شخصیت های تاثیر گذار بر مسیحیت بوده است به گونه ای که برخی به مسیحیت فعلی پولسیت می گویند . در مسیحیت تحریف شده ، شخصیت پولس حتی از عیسی علیه السلام هم پر رنگتر است .
[۶] معلوم نیست که انجیل متّی توسط متّی نوشته شده باشد. این انجیل بر خلاف سایر ۲۶ کتاب ، ابتدا به زبان آرامی نوشته شد و بعد به یونانی ترجمه شد.
[۷] احتمالاً اولین انجیل نوشته شده همین انجیل مرقُس است. زیرا مطالب آن در اناجیل دیگر هم منتشر شده است.
[۸] Synoptic .
[9] یوحنا نام دو شخصیت بزرگ در مسیحیت است: یکی یوحنای زبدی است که حواری حضرت عیسی می باشد و دیگری یوحنای شیخ یا کبیر که از علمای معروف مسیحیت در قرن دوم است. لذا انجیل یوحنا و مکاشفه یوحنا را دو یوحنای مختلف نوشته اند .
[۱۰] پطرس از بزرگ حواریون است. وی در نظر مرحوم علامه طباطبایی احتمالاً از پیامبران است.
[۱۱] Domitien. ، امپراتور روم (۵۱ – ۹۶) که جانشین تیتوس شد و بین سالهاى ۸۱ – ۹۶ سلطنت کرد.
[۱۲] Bernaba .
مطالب مشابه
 |
به این مطلب امتیاز دهید :
مرداد ۲۱م, ۱۳۸۸ at ۲:۰۳ ب.ظ
Are you a professional journalist? You write very well.